Prawdziwa historia kursanta • wywiad

Czy można rozpocząć naukę gry na akordeonie od zera, bez szkoły muzycznej, bez wcześniejszego doświadczenia i bez swobodnego czytania nut? Mateusz zaczął w 2024 roku na pożyczonym akordeonie. Największym problemem było dla niego połączenie prawej i lewej ręki. Dziś uczy się nowych utworów znacznie szybciej, gra podczas rodzinnych imprez i mówi wprost: „Nigdy nie jest się za starym, aby czegoś się nauczyć”.

Ten wpis jest trochę inny niż typowy poradnik. Zamiast opowiadać wyłącznie o technice, zaprosiłem jednego z kursantów MuzyczneLekcje do rozmowy o tym, jak naprawdę wyglądała jego droga od pierwszych prób do swobodniejszej gry. Chciałem zostawić tu nie tylko efekt końcowy, ale również wątpliwości, trudniejsze momenty i problemy, które na początku ma bardzo wiele osób.

Jeśli dopiero zaczynasz i myślisz: „nie znam nut”, „ręce mi się rozjeżdżają”, „chyba zacząłem za późno” albo „nie wiem, jak ćwiczyć” — być może w kilku odpowiedziach Mateusza odnajdziesz dokładnie siebie.

Historia Mateusza w skrócie:

• zaczął grać w 2024 roku na pożyczonym akordeonie,
• wcześniej nie miał doświadczenia muzycznego,
• największym problemem było połączenie prawej i lewej ręki,
• nie znał nut i próbował uczyć się sam z internetu,
• na MuzyczneLekcje trafił przez YouTube,
• pierwszym zakupionym materiałem była „Biesiada na Akordeon”,
• dziś szybciej uczy się utworów i potrafi zagrać na rodzinnych imprezach,
• kolejny cel: gra akordami i większa swoboda w akompaniamencie.

Od czego zaczęła się nauka gry na akordeonie?

Piotr pyta Na początek przedstaw się krótko. Ile masz lat i skąd jesteś?

Cześć wszystkim. Mam na imię Mateusz, mam 31 lat, pochodzę z województwa świętokrzyskiego i mieszkam niedaleko Kielc.

Piotr pyta Skąd wzięło się u Ciebie zainteresowanie akordeonem?

Zawsze podobała mi się gra na akordeonie. To instrument, który zawsze możesz zabrać ze sobą i właśnie to najbardziej mi się spodobało.

Piotr pyta Kiedy pierwszy raz zacząłeś próbować grać i jak wyglądały początki?

Pierwszy raz zacząłem grać w 2024 roku na pożyczonym akordeonie. Jak wiadomo, początki nie są łatwe. Ćwiczyłem sam w domu.

Piotr pyta Czy wcześniej miałeś jakiekolwiek doświadczenie muzyczne?

Zaczynałem od zera.

I właśnie dlatego ta historia jest ciekawa z punktu widzenia osoby początkującej. Mateusz nie miał za sobą szkoły muzycznej ani lat wcześniejszej gry na innym instrumencie. Nie zaczynał też od własnego, dobrze znanego akordeonu — pierwsze próby wykonywał na instrumencie pożyczonym.

Jeśli więc odsuwasz naukę tylko dlatego, że wydaje Ci się, że „najpierw trzeba coś umieć”, pamiętaj, że każdy w pewnym momencie musi zagrać swój pierwszy dźwięk.

Największy problem początkującego: połączenie prawej i lewej ręki

Piotr pyta Co było dla Ciebie najtrudniejsze na początku nauki gry na akordeonie?

Największym problemem było połączenie prawej i lewej ręki.

To jedna z odpowiedzi, które słyszę od kursantów najczęściej. Prawa ręka potrafi już zagrać melodię, lewa zaczyna odnajdywać basy, ale gdy trzeba uruchomić wszystko jednocześnie, rytm się rozpada, jedna ręka wyprzedza drugą albo człowiek zatrzymuje się w każdym takcie.

Piotr pyta Czy był moment, w którym pomyślałeś: „chyba się tego nie nauczę”?

Jestem osobą upartą i raczej nie miałem takich momentów, ale były dni, które pokazywały mi, że może to nie jest instrument dla mnie.

Najtrudniejszy moment nie zawsze oznacza, że „nie masz talentu”. Czasem po prostu nie masz jeszcze właściwego sposobu ćwiczenia. — wniosek z historii Mateusza

Masz ten sam problem?
Jeśli osobno potrafisz zagrać melodię i basy, ale nie możesz połączyć ich razem, zobacz również mój poradnik: Jak połączyć obie ręce na akordeonie? 3 ćwiczenia na synchronizację .

Samodzielna nauka bez znajomości nut – czego Mateusz szukał w internecie?

Piotr pyta Jak próbowałeś wcześniej radzić sobie z problemami?

Niestety nie znam nut. Korzystałem z tego, co znalazłem w internecie, i próbowałem uczyć się samodzielnie.

Piotr pyta Czego konkretnie szukałeś w Google lub na YouTube?

Szukałem głównie sposobów na połączenie prawej i lewej ręki.

To pokazuje bardzo typową drogę osoby uczącej się samodzielnie: najpierw przypadkowe filmy, pojedyncze wskazówki i próby złożenia wszystkiego w całość. Problem zaczyna się wtedy, gdy w jednym materiale pokazana jest tylko melodia, w drugim same basy, a nigdzie nie ma jasnego momentu przejścia od „umiem osobno” do „potrafię zagrać razem”.

Nie oznacza to, że przed rozpoczęciem nauki musisz biegle czytać nuty. Zapis można poznawać stopniowo. Ważne jest natomiast to, aby wiedzieć, co w danym momencie wykonuje prawa ręka, co robi lewa i jak ćwiczyć krótkie fragmenty zamiast za każdym razem zaczynać utwór od początku.

Jak Mateusz trafił na MuzyczneLekcje?

Piotr pyta Jak po raz pierwszy trafiłeś na moje materiały?

Po raz pierwszy zetknąłem się z materiałami Pana Piotra na YouTube. Było tam bardzo fajne opracowanie, w którym rozpisana była cała linia basowa i wszystko było pokazane krok po kroku.

Piotr pyta Jaki materiał kupiłeś jako pierwszy i dlaczego?

Jako pierwszy kupiłem „Biesiadę na Akordeon”, ponieważ bardzo spodobał mi się zapis nutowy oraz to, że wszystko było wytłumaczone krok po kroku.

Piotr pyta Z jakich materiałów korzystałeś później?

Biesiada na Akordeon, bezpłatne szkolenia i YouTube.

Dlaczego ta metoda mogła pomóc właśnie przy łączeniu rąk?
W kursie Biesiada na Akordeon utwory są prowadzone etapami: osobno prawa ręka, osobno lewa ręka, a następnie połączenie wszystkiego w całość. Dzięki temu osoba początkująca nie musi od razu walczyć z pełnym utworem.

Co dało największy przełom w nauce?

Piotr pyta Który element materiałów dał Ci największy przełom?

Dzięki zapisowi nutowemu mogłem zacząć ćwiczenia, aby połączyć prawą i lewą rękę. Tłumaczenia Pana Piotra są skierowane do osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z tym instrumentem, i myślę, że potrafi przekazać wiedzę w prosty dla początkującego sposób.

Piotr pyta Co potrafisz dziś, czego wcześniej nie potrafiłeś?

Na pewno potrafię połączyć obie ręce, a nauka nowych utworów przychodzi mi o wiele szybciej.

„Na pewno potrafię połączyć obie ręce oraz nauka nowych utworów przychodzi o wiele szybciej.” — Mateusz, kursant MuzyczneLekcje

W nauce instrumentu taki moment jest bardzo ważny. Nie chodzi wyłącznie o to, że nagle wychodzi jeden konkretny utwór. Dużo większą zmianą jest sytuacja, w której zaczynasz rozumieć jak uczyć się kolejnego utworu. Wtedy następna piosenka nie jest już zupełnie nowym problemem od zera.

Jak wygląda gra i nauka nowych utworów dzisiaj?

Piotr pyta Jak wyglądała Twoja gra wcześniej, a jak wygląda dzisiaj?

Na pewno dużo łatwiej i szybciej jest mi pracować nad nowymi utworami. Zawsze mogę też liczyć na kontakt z Panem Piotrem, gdy mam z czymś problem.

Piotr pyta Czy zmienił się Twój sposób ćwiczenia?

Przede wszystkim zacząłem zwracać uwagę na swoje błędy. Gdy uczyłem się sam, wiele rzeczy robiłem po swojemu. Dzięki gotowym opracowaniom zyskałem dużo czasu na ćwiczenia: po prostu włączam materiał i uczę się nowego utworu.

To ważny etap. Początkująca osoba często mierzy postęp liczbą powtórzeń: „zagrałem ten fragment 30 razy”. Tymczasem dużo ważniejsze jest to, czy każde kolejne powtórzenie jest świadome. Jeżeli ciągle powtarzamy ten sam błąd, utrwalamy właśnie błąd.

Jeśli masz problem przede wszystkim z lewą ręką i orientacją na basach, przeczytaj również: Basy w akordeonie – układ, palcowanie i techniki lewej ręki .

Ile czasu Mateusz ćwiczy na akordeonie?

Piotr pyta Ile czasu poświęcasz na grę i jak często ćwiczysz?

To zależy od dostępnego czasu. Nieraz jest to codziennie po około 30 minut do godziny, a czasami mogę sobie pozwolić na ćwiczenie 2–3 razy w tygodniu.

To dobra odpowiedź dla osób, które są przekonane, że nauka ma sens dopiero wtedy, gdy można poświęcić instrumentowi kilka godzin dziennie. Większość dorosłych ma pracę, rodzinę i inne obowiązki. Dlatego plan ćwiczenia musi być możliwy do utrzymania w normalnym życiu.

30–60 minut dobrze zaplanowanej praktyki może być znacznie bardziej wartościowe niż kilka godzin chaotycznego grania raz na dwa tygodnie.

„Uważałem, że jestem już za stary na grę na akordeonie”

Piotr pyta Czy wiek był dla Ciebie kiedyś przeszkodą?

Tak. Uważałem, że jestem już za stary na grę na akordeonie.

Mateusz miał wtedy około 30 lat. Dla jednego człowieka „za późno” zaczyna się po trzydziestce, dla innego po pięćdziesiątce albo sześćdziesiątce. W praktyce dużo ważniejsze od samej metryki są regularność, sposób ćwiczenia i realne oczekiwania wobec własnego tempa nauki.

„Nigdy nie jest się za starym, aby czegoś się nauczyć.” — Mateusz

Zobacz, jak dziś gra Mateusz – „Marsz Weselny Powitalny”

Sama opinia tekstowa jest cenna, ale w przypadku nauki gry na instrumencie najlepiej po prostu posłuchać efektu. Poniżej możesz zobaczyć nagranie Mateusza w utworze „Marsz Weselny Powitalny”.

Mateusz – „Marsz Weselny Powitalny”. Kursant MuzyczneLekcje.

Od ćwiczeń w domu do grania na rodzinnych imprezach

Piotr pyta Co daje Ci dzisiaj gra na akordeonie?

Dzięki pomocy Pana Piotra potrafię teraz zagrać na imprezach rodzinnych. Można również powiedzieć, że gra na akordeonie stała się moim hobby.

Dla mnie to jeden z najważniejszych fragmentów tej rozmowy. Nie każdy, kto rozpoczyna naukę, chce zostać zawodowym muzykiem. Bardzo wiele osób chce po prostu usiąść na spotkaniu rodzinnym, zagrać kilka znanych melodii, sprawić komuś radość i samemu poczuć satysfakcję, że coś, co kiedyś wydawało się niemożliwe, zaczęło naprawdę wychodzić.

Co w materiałach najbardziej pomaga osobie uczącej się samodzielnie?

Piotr pyta Co najbardziej odpowiada Ci w moich kursach i materiałach?

Lekcje są tłumaczone w prosty sposób dla osoby początkującej. Bardzo duży plus za rozpisanie linii basowej.

Piotr pyta Czy jest coś, czego Ci brakuje albo co mógłbym poprawić?

Możliwość płatności na przykład za miesiąc w formie abonamentu.

Tę odpowiedź również zostawiam, bo chcę, żeby wywiad był prawdziwy, a nie złożony wyłącznie z pochwał. Opinie kursantów pomagają mi nie tylko ocenić to, co działa, ale również planować kolejne zmiany i nowe formy dostępu do materiałów.

Kolejny cel: nauczyć się grać akordami

Piotr pyta Z czym nadal masz największy problem?

Największy problem stwarza mi gra akordami.

Piotr pyta Jaki jest teraz Twój kolejny muzyczny cel?

Chciałbym nauczyć się grać akordami.

I właśnie tak wygląda naturalny rozwój na instrumencie. Najpierw walczymy o pierwsze melodie i połączenie rąk. Gdy to staje się coraz pewniejsze, pojawia się chęć większej swobody: wzbogacania melodii, tworzenia akompaniamentu, dobierania akordów i coraz bardziej świadomego grania.

Jeśli Ty również chcesz wejść w grę akordami

Przygotowałem osobny Kurs Gry Akordami na Akordeonie , w którym krok po kroku pokazuję m.in. budowę akordów, dobieranie ich do melodii, grę ze słuchu i tworzenie akompaniamentu.

Co Mateusz powiedziałby osobie, która dziś chce zacząć?

Piotr pyta Co powiedziałbyś komuś, kto mówi: „jestem za stary”, „nie umiem połączyć rąk” albo „chyba nie dam rady”?

Nigdy nie jest się za starym, aby czegoś się nauczyć. Aby połączyć obie ręce, polecam dużo spokoju oraz własny upór. Wiem, bo sam nie potrafiłem, a dzięki pomocy Pana Piotra udało się. I uwierzcie mi — małe sukcesy cieszą najbardziej i dają dalszą motywację oraz energię do nauki.

„Małe sukcesy cieszą najbardziej i dają dalszą motywację oraz energię do nauki.” — Mateusz

Co można wyciągnąć z tej historii?

Mateusz nie zaczynał jako muzyk po szkole muzycznej. Nie znał nut i nie miał wcześniejszego doświadczenia. Zaczynał sam, w domu, na pożyczonym akordeonie. Największym problemem było dokładnie to, z czym zmaga się wiele osób początkujących: połączenie prawej i lewej ręki.

Nie wszystko przyszło od razu. Bywały dni, w których pojawiało się pytanie, czy to w ogóle instrument dla niego. Ale stopniowo sposób ćwiczenia stał się bardziej uporządkowany, obie ręce zaczęły współpracować, a nauka kolejnych utworów przyspieszyła.

Dziś gra dla siebie i podczas rodzinnych spotkań. Nadal ma rzeczy, których chce się nauczyć — obecnie są to przede wszystkim akordy. I właśnie to jest moim zdaniem zdrowe podejście: nie oczekiwać, że po jednym materiale człowiek „umie już wszystko”, tylko cieszyć się kolejnymi etapami.

Chcesz rozpocząć własną naukę gry na akordeonie?

Jeżeli czytając odpowiedzi Mateusza pomyślałeś: „mam dokładnie ten sam problem” — zacznij spokojnie od podstaw. Nie musisz od razu kupować dużego kursu. Możesz najpierw zobaczyć, w jaki sposób tłumaczę i jak prowadzę naukę krok po kroku.

Przygotowałem bezpłatne szkolenie dla osób, które chcą rozpocząć naukę gry na akordeonie i uporządkować najważniejsze podstawy.

Zacznij od bezpłatnego szkolenia →

Jeżeli chcesz wykonać pierwsze zadanie po tej historii, przejdź do lekcji z ćwiczeniem pięciopalcowym. O obawach związanych z wiekiem piszę osobno w poradniku o nauce akordeonu po 50. i 60. roku życia.

Najczęstsze pytania o naukę gry na akordeonie od zera

Czy można nauczyć się gry na akordeonie od zera jako dorosły?

Tak. Mateusz rozpoczął naukę jako dorosły bez wcześniejszego doświadczenia muzycznego. Najważniejsze jest stopniowe opanowanie podstaw, regularna praktyka i sposób ćwiczenia dopasowany do aktualnego poziomu.

Czy trzeba znać nuty, żeby zacząć grać na akordeonie?

Nie musisz biegle czytać nut przed rozpoczęciem pierwszych ćwiczeń. Zapis nutowy można poznawać stopniowo razem z praktyczną grą. Warto jednak od początku rozumieć, co wykonuje prawa i lewa ręka oraz jak rytmicznie połączyć je ze sobą.

Jak połączyć prawą i lewą rękę na akordeonie?

Najpierw naucz się krótkiego fragmentu każdą ręką osobno. Gdy melodia i basy są już pewne, połącz jeden lub dwa takty w wolnym tempie. Jeżeli ręce zaczynają się rozjeżdżać, ponownie rozdziel je i popraw problematyczny fragment zamiast powtarzać cały utwór od początku.

Ile trzeba ćwiczyć, żeby robić postępy?

Nie istnieje jedna obowiązkowa liczba minut. Mateusz ćwiczy zależnie od możliwości — czasami 30–60 minut dziennie, a w innych okresach 2–3 razy w tygodniu. Dla początkującej osoby ważniejsza od bardzo długich sesji jest regularność i świadome poprawianie konkretnych problemów.

Czy samodzielna nauka gry na akordeonie ma sens?

Może mieć sens, jeśli korzystasz z uporządkowanych materiałów i nie utrwalasz przypadkowych błędów. Dobrze przygotowane lekcje, pokaz prawej i lewej ręki oraz zapis basów mogą znacznie ułatwić samodzielną pracę w domu.

Wywiad opracowany na podstawie odpowiedzi kursanta MuzyczneLekcje. Odpowiedzi zostały lekko zredagowane językowo dla czytelności, bez zmiany ich sensu. Autor opracowania: Piotr Tadrzyński.

Jak grać akordami na akordeonie, żeby melodia brzmiała pełniej i bardziej muzycznie? Sama znajomość pojedynczych dźwięków to dopiero początek. Gdy zaczniesz rozumieć interwały, budowę akordów, przewroty i podstawy harmonii, możesz świadomie wzbogacać melodię oraz tworzyć własny akompaniament.

W tym poradniku pokażę Ci krok po kroku, jak budować akordy, jak wykorzystywać ich przewroty, jak dobierać dźwięki akordowe do melodii oraz jak zastosować prosty akompaniament i zakończenie utworu.

Jak grać akordami na akordeonie? Obejrzyj poradnik

W około 30-minutowym materiale przechodzę od podstaw teorii bezpośrednio do praktycznego wykorzystania akordów na akordeonie.

Przejdź do materiałów PDF ↓

Nie musisz od razu znać wszystkich rodzajów akordów. Najważniejsze jest zrozumienie kilku podstawowych zależności, ponieważ później możesz zastosować je w wielu różnych tonacjach i utworach.

Czego nauczysz się z tego poradnika?

Materiał obejmuje sześć głównych zagadnień:

1. interwały potrzebne do budowy akordów,
2. budowę akordów durowych i molowych,
3. przewroty akordów,
4. dodawanie akordów do znanych melodii,
5. prosty styl akompaniamentu akordowego,
6. muzyczne zakończenie utworu oparte na progresji I–V7–I.

Najważniejsze jest jednak połączenie tych elementów. Sama znajomość kilku kształtów akordów niewiele daje, jeżeli nie wiesz, dlaczego dany akord pasuje do melodii, kiedy powinien się zmienić i w jakim przewrocie najlepiej go zagrać.

Interwały – fundament budowy akordów

Interwał to odległość pomiędzy dwoma dźwiękami. To właśnie interwały pozwalają zrozumieć, dlaczego akord durowy brzmi inaczej niż molowy.

Na początku szczególnie ważne są:

• tercja mała – 3 półtony,
• tercja wielka – 4 półtony,
• kwinta czysta – 7 półtonów.

Przykładowo akord C-dur zawiera:

C – E – G

Od C do E mamy tercję wielką, natomiast od E do G – tercję małą.

W akordzie c-moll:

C – Es – G

układ tercji jest odwrotny: najpierw pojawia się tercja mała, a następnie wielka.

Jeżeli chcesz wcześniej dobrze zrozumieć odległości pomiędzy dźwiękami, zobacz również:

→ Czym jest półton i cały ton?

Jak zbudowany jest akord durowy i molowy?

Na początku nauki najczęściej pracujemy z trójdźwiękami, czyli akordami złożonymi z trzech różnych dźwięków.

Akord durowy

Podstawowy trójdźwięk durowy składa się z:

• prymy,
• tercji wielkiej,
• kwinty czystej.

Przykład:

C-dur = C – E – G

Akord molowy

Trójdźwięk molowy składa się natomiast z:

• prymy,
• tercji małej,
• kwinty czystej.

Przykład:

c-moll = C – Es – G

Dzięki znajomości tej zasady nie musisz zapamiętywać każdego akordu jako osobnego układu. Możesz samodzielnie budować akordy od różnych dźwięków i coraz lepiej rozumieć ich strukturę.

Przewroty akordów – dlaczego są tak ważne?

Akordu nie musisz za każdym razem grać od jego dźwięku podstawowego. Możesz zmienić kolejność składników i wykorzystać przewrót akordu.

Dla C-dur mamy:

• C – E – G – pozycja zasadnicza,
• E – G – C – pierwszy przewrót,
• G – C – E – drugi przewrót.

W każdym przypadku nadal są to dokładnie te same trzy dźwięki tworzące C-dur. Zmienia się jedynie ich kolejność.

Przewroty są bardzo przydatne w praktyce, ponieważ pozwalają ograniczyć duże skoki prawej ręki i prowadzić poszczególne dźwięki płynniej.

Przykładowo po C-dur:

C – E – G

zamiast przesuwać całą dłoń do a-moll:

A – C – E

możesz wykorzystać jego przewrót:

C – E – A

Wtedy C i E pozostają na miejscu, a tylko G przesuwa się do A.

Dokładniej pokazuję to w osobnym poradniku:

→ Jak grać akordy w przewrotach na akordeonie?

Akordy w basach a akordy w prawej ręce

To dwa powiązane zadania, ale nie ten sam ruch. W dalszej części poradnika wzbogacamy melodię przede wszystkim po stronie prawej ręki.

Jak grać akordami do melodii?

Najważniejsza zasada brzmi:

melodia prowadzi, a harmonia ją wspiera.

Najpierw ustal, jaki akord obowiązuje w danym fragmencie utworu. Następnie sprawdź, jaki dźwięk znajduje się w melodii i dobierz pozostałe składniki akordu w wygodnym położeniu.

Załóżmy, że w danym miejscu występuje C-dur:

C – E – G

Jeżeli melodia znajduje się na dźwięku G, możesz dołożyć poniżej C oraz E. Otrzymujesz wtedy pełne współbrzmienie C-dur, a G pozostaje najwyżej jako dźwięk melodii.

Nie oznacza to jednak, że każdy dźwięk melodii trzeba harmonizować pełnym akordem. Czasami wystarczy dwudźwięk, innym razem pełny trójdźwięk, a jeszcze w innym miejscu najlepiej pozostawić samą melodię.

Właśnie dzięki temu akompaniament może oddychać i nie zagłusza melodii.

A co z lewą ręką i basami?

Podczas gdy prawa ręka może wzbogacać melodię dwudźwiękami i akordami, lewa ręka tworzy podstawę harmoniczną oraz rytmiczną.

Możesz wykorzystać między innymi:

• bas podstawowy,
• gotowe akordy durowe, molowe i septymowe,
• basy tercjowe i kwintowe,
• proste lub bardziej rozbudowane schematy basowania.

Jeżeli nie znasz jeszcze dobrze lewej strony instrumentu, zacznij od:

→ Basy w akordeonie – układ, palcowanie i techniki lewej ręki

Prosty styl akompaniamentu akordowego

Jednym ze sposobów wzbogacenia utworu jest akompaniament akordowy prawej ręki. Zamiast przez cały czas prowadzić jedynie pojedynczą melodię, w wybranych miejscach dodajesz całe współbrzmienie.

Akord może wystąpić:

• w pozycji zasadniczej,
• w pierwszym przewrocie,
• w drugim przewrocie.

Wybieraj taki układ, który dobrze współpracuje z aktualnym dźwiękiem melodii i wymaga możliwie naturalnego ruchu ręki.

W zależności od charakteru utworu możesz zmieniać także rytm, długość oraz sposób artykulacji akordów. Dlatego ten sam zestaw dźwięków może zabrzmieć zupełnie inaczej w walcu, marszu czy spokojnej balladzie.

Jak zakończyć utwór za pomocą I–V7–I?

Bardzo prostym sposobem zakończenia utworu tonalnego jest wykorzystanie schematu:

I → V7 → I

W C-dur będzie to:

C → G7 → C

Pierwszy akord daje poczucie stabilności. Następnie dominanta septymowa G7 tworzy napięcie, które rozwiązuje się poprzez powrót do toniki C-dur.

To bardzo użyteczna zależność, ponieważ możesz przenieść ją do innych tonacji. Najważniejsze jest ustalenie, który akord pełni funkcję toniki, a który dominanty.

Jak ćwiczyć grę akordami?

Nie zaczynaj od próby harmonizowania skomplikowanego utworu. Znacznie lepiej przejść przez kilka prostych etapów.

1. Zbuduj jeden akord, np. C-dur.
2. Zagraj jego trzy położenia: zasadnicze i dwa przewroty.
3. Połącz dwa proste akordy możliwie małym ruchem ręki.
4. Wybierz prostą melodię i ustal występujące w niej akordy.
5. Dodawaj najpierw pojedyncze składniki lub dwudźwięki.
6. Dopiero później wykorzystaj pełne akordy.
7. Na końcu połącz prawą rękę z odpowiednim basowaniem.

Dzięki temu uczysz się nie tylko kształtów pod palcami, lecz przede wszystkim zależności pomiędzy melodią i harmonią.

Najczęstsze błędy podczas gry akordami

• Granie każdego akordu w pozycji zasadniczej – prowadzi do dużych i niepotrzebnych skoków ręki.
• Dokładanie pełnego akordu do każdego dźwięku melodii – utwór może stać się ciężki i przeładowany.
• Granie akordów bez znajomości ich składników – trudniej wtedy świadomie dobierać przewroty.
• Zagłuszanie melodii – harmonia powinna ją wspierać, a nie z nią konkurować.
• Ignorowanie lewej ręki – bas i akompaniament również wpływają na całe brzmienie.
• Uczenie się samych schematów bez rozumienia tonacji – utrudnia późniejsze przenoszenie wiedzy do nowych utworów.

Pobierz darmowy poradnik PDF

Do materiału wideo przygotowałem również 8-stronicowy poradnik PDF „Jak grać akordami na akordeonie?”.

Znajdziesz w nim w skróconej formie:

• najważniejsze interwały,
• budowę akordów durowych i molowych,
• przewroty akordów,
• zasadę dokładania akordów do melodii,
• przykład akompaniamentu w 3/4 i 4/4,
• prosty sposób zakończenia utworu.

→ Pobierz darmowy poradnik PDF

Chcesz nauczyć się gry akordami krok po kroku?

Ten poradnik pokazuje podstawową zasadę, ale swobodna gra akordami wymaga połączenia wielu elementów: harmonii, basów, przewrotów, dobierania akordów ze słuchu, prowadzenia głosów oraz różnych stylów akompaniamentu.

Właśnie temu poświęcony jest mój Kurs Gry Akordami na Akordeonie.

W kursie uczysz się między innymi:

• budować różne rodzaje akordów,
• dobierać akordy do melodii,
• rozpoznawać tonację i funkcje harmoniczne,
• łączyć akordy najkrótszą drogą,
• wykorzystywać akordy i bardziej rozbudowane współbrzmienia w basach,
• grać ze słuchu,
• stosować 12 stylów akompaniamentu,
• tworzyć wstępy, przejścia i zakończenia.

→ Zobacz Kurs Gry Akordami na Akordeonie

Podsumowanie

Gra akordami na akordeonie zaczyna się od zrozumienia zależności pomiędzy melodią i harmonią. Najpierw poznaj interwały i budowę podstawowych akordów. Następnie naucz się przewrotów i zacznij dobierać takie układy dźwięków, które naturalnie wspierają melodię.

Później połącz prawą rękę z basami oraz różnymi schematami akompaniamentu. Dzięki temu zamiast odtwarzać wyłącznie pojedynczą linię melodyczną, zaczniesz świadomie budować pełniejsze opracowania utworów.

Jak zagrać „Pedro” na akordeonie? Charakterystyczna melodia tego utworu bardzo dobrze brzmi na akordeonie, a moje opracowanie pozwala dodatkowo przećwiczyć palcowanie, rytmiczny akompaniament oraz synchronizację obu rąk.

W tym poradniku znajdziesz tutorial wideo oraz 2-stronicowe nuty PDF na obie ręce. Utwór jest zapisany w metrum 4/4, a w opracowaniu pojawiają się między innymi akordy Am, E7 oraz A.

Docelowe tempo jest dość szybkie, dlatego najpierw naucz się melodii i lewej ręki osobno. Następnie połącz oba elementy w znacznie wolniejszym tempie i dopiero później stopniowo przyspieszaj.

Pedro – tutorial na akordeon

Na początku obejrzyj cały materiał wideo. Zwróć uwagę przede wszystkim na palcowanie prawej ręki, rytm lewej ręki oraz zmianę charakteru utworu w jego dalszej części.

Przejdź do materiałów PDF ↓

Nie próbuj od razu grać razem z nagraniem w pełnym tempie. Najpierw podziel utwór na krótkie fragmenty. Dzięki temu łatwiej zachowasz właściwe palcowanie i nie utrwalisz przypadkowych ruchów.

Jak nauczyć się „Pedro” krok po kroku?

1. Zacznij od melodii prawej ręki

Najpierw całkowicie pomiń lewą rękę i skup się na samej melodii.

W przygotowanych przeze mnie nutach znajdziesz oznaczone palcowanie prawej ręki. Stosuj je konsekwentnie przy kolejnych powtórzeniach, szczególnie w szybszych fragmentach.

Nie próbuj przyspieszać, dopóki nie potrafisz zagrać melodii kilka razy z rzędu bez przypadkowej zmiany palców.

Jeżeli prawa ręka wymaga jeszcze dodatkowego treningu, zobacz:

→ 3 ćwiczenia na prawą rękę na akordeon

2. Naucz się pierwszej części w a-moll

Pierwsza część mojego opracowania opiera się przede wszystkim na dwóch akordach:

Am → E7

To bardzo czytelna zależność harmoniczna. Dzięki niewielkiej liczbie zmian możesz skupić się przede wszystkim na rytmie lewej ręki oraz dokładnym połączeniu jej z melodią.

Najpierw zagraj kilkukrotnie sam schemat lewej ręki. Dopiero gdy przestaniesz szukać basów, dodaj melodię.

Jeżeli nadal nie czujesz się pewnie na stronie basowej, przeczytaj:

→ Basy w akordeonie – układ, palcowanie i techniki lewej ręki

3. Połącz obie ręce w wolnym tempie

Gdy melodia i akompaniament działają już osobno, wybierz jeden lub dwa takty i spróbuj wykonać je razem.

Nie zaczynaj od całych dwóch stron nut. Połącz krótki fragment, powtórz go kilka razy, a następnie dodaj kolejne takty.

Jeżeli jedna ręka zaczyna wyprzedzać drugą, zwolnij. W razie potrzeby ponownie rozdziel ręce i przećwicz problematyczny fragment osobno.

Pomocne będą również:

→ 3 ćwiczenia na połączenie obu rąk na akordeonie

4. Zwróć uwagę na tempo

W moim opracowaniu zaznaczone jest tempo około 140 BPM. To już dość szybkie tempo dla osoby uczącej się utworu, dlatego nie traktuj go jako punktu startowego.

Zacznij znacznie wolniej. Gdy potrafisz zagrać dany fragment równo i bez błędów, zwiększ tempo o kilka BPM.

W ten sposób stopniowo zbliżysz się do właściwego charakteru utworu bez utrwalania błędów technicznych.

→ Jak ćwiczyć z metronomem?

Zmiana z a-moll do A-dur – ciekawy element opracowania

Jednym z ciekawszych elementów mojego opracowania jest zmiana charakteru harmonicznego pomiędzy pierwszą i drugą częścią.

Na początku dominuje:

Am → E7

Natomiast przed drugą częścią pojawiają się trzy krzyżyki przy kluczu, a akompaniament przechodzi między innymi do:

A → E7

W praktyce otrzymujemy więc przejście od brzmienia a-moll do jaśniejszego charakteru A-dur.

To dobry przykład pokazujący, że ten sam dźwięk podstawowy A może być punktem wyjścia zarówno dla tonacji molowej, jak i durowej.

Jakie akordy występują w „Pedro”?

W przygotowanym przeze mnie opracowaniu nie ma kilkunastu trudnych zmian. Najważniejsze akordy to:

• Am – a-moll,
• E7 – E7,
• A – A-dur.

Dlatego głównym wyzwaniem nie jest tutaj liczba akordów, lecz utrzymanie rytmicznego akompaniamentu podczas szybszej melodii prawej ręki.

Jeżeli chcesz lepiej rozumieć zależności pomiędzy takimi akordami, zobacz:

→ Jak grać akordami na akordeonie?

Jak ćwiczyć rytm lewej ręki?

„Pedro” jest zapisane w metrum 4/4. Podczas ćwiczenia możesz więc liczyć:

1 – 2 – 3 – 4

Nie skupiaj się jednak wyłącznie na mechanicznym liczeniu. Najważniejsze jest zachowanie stałego pulsu podczas zmian pomiędzy basem i akordem.

Najpierw wykonaj samą lewą rękę kilka razy bez melodii. Następnie dodaj prawą rękę, ale zwolnij tempo.

To szczególnie ważne w tym utworze, ponieważ przy szybszej melodii lewa ręka bardzo łatwo zaczyna przyspieszać razem z prawą.

Jak zagrać „Pedro” bardziej efektownie?

Gdy potrafisz już poprawnie zagrać nuty, zacznij pracować nad charakterem wykonania.

Zwróć uwagę przede wszystkim na:

• wyraźny puls lewej ręki,
• precyzyjne palcowanie prawej ręki,
• równą artykulację szybszych dźwięków,
• płynne prowadzenie miecha,
• różnicę charakteru pomiędzy częścią molową i durową.

Nie próbuj osiągać energii utworu wyłącznie poprzez szybsze tempo. Równy rytm i pewne wykonanie zabrzmią znacznie lepiej niż szybka gra pełna przypadkowych dźwięków.

Pedro – nuty na akordeon PDF

Do tutorialu przygotowałem 2-stronicowe nuty na obie ręce.

W materiale znajdziesz:

• pełny zapis melodii prawej ręki,
• oznaczone palcowanie,
• zapis lewej ręki,
• akordy Am, E7 i A,
• metrum 4/4,
• zmianę z części molowej do durowej.

→ Pobierz nuty „Pedro” na akordeon PDF

Skąd pochodzi utwór „Pedro”?

„Pedro” nie jest utworem, który powstał wraz z internetowym trendem. Raffaella Carrà nagrała go już w 1980 roku, a piosenka znalazła się na albumie „Mi spendo tutto”.

Wiele lat później utwór otrzymał drugie życie. W 2024 roku ukazał się remix przygotowany przez Jaxomy’ego i Agatino Romero, który ponownie spopularyzował „Pedro” i trafił również na oficjalne listy przebojów.

To właśnie ta nowa fala popularności sprawiła, że charakterystyczny motyw ponownie zaczął pojawiać się masowo w krótkich materiałach internetowych.

Naucz się kolejnych znanych utworów na akordeonie

Po opanowaniu „Pedro” możesz przejść do innych tutoriali:

• #4 Bella Ciao na akordeonie
  
• #6 Motyw z „Ojca Chrzestnego” na akordeonie
  
• → Zobacz wszystkie znane utwory na akordeon
  

Chcesz wyraźnie poprawić technikę gry na akordeonie?

Jeśli pojedyncze ćwiczenia Ci pomagają, ale chcesz mieć cały uporządkowany program pracy nad techniką, zobacz mój kurs „Ćwiczenia na Akordeon”.

W kursie krok po kroku rozwijasz sprawność palców, prawidłowe opalcowanie, koordynację obu rąk, płynność oraz kontrolę nad tempem. Wszystko po to, aby technika realnie przełożyła się na łatwiejszą i pewniejszą grę utworów.

• poprawisz sprawność i płynność prawej ręki,
• wyćwiczysz koordynację prawej i lewej ręki,
• poznasz dokładne opalcowanie ćwiczeń,
• przećwiczysz gamy, akordy, pasaże i przewroty,
• wykonasz ćwiczenia tercjowe, kadencje i wstawki,
• nauczysz się pracować z metronomem i stabilnym tempem,
• otrzymasz materiały PDF, które możesz wydrukować i położyć przy instrumencie.

Najważniejsze:
celem nie jest samo wykonywanie ćwiczeń. Chodzi o to, aby sprawniejsze palce i lepsza koordynacja później przełożyły się na łatwiejszą, płynniejszą i pewniejszą grę utworów.

ZOBACZ KURS ĆWICZENIA NA AKORDEON

Kurs dla osób, które znają już podstawy i chcą świadomie poprawić technikę gry.

Podsumowanie

„Pedro” to ciekawy materiał do ćwiczenia palcowania, rytmu, szybszej pracy prawej ręki oraz synchronizacji obu rąk.

Najpierw opanuj melodię, następnie osobno przećwicz akompaniament. Dopiero później połącz ręce w wolnym tempie. Zwróć również uwagę na zmianę z części o charakterze a-moll do A-dur – dzięki temu ćwiczenie będzie rozwijało nie tylko technikę, ale również rozumienie harmonii.

Jak czytać nuty, jeśli nigdy wcześniej nie miałeś z nimi do czynienia? Na początku zapis nutowy może wyglądać jak zbiór niezrozumiałych symboli. W rzeczywistości opiera się jednak na kilku prostych zasadach.

W tym poradniku poznasz krok po kroku pięciolinię, nazwy dźwięków, klucz wiolinowy i basowy, wartości rytmiczne, pauzy, metrum oraz znaki chromatyczne. Dowiesz się również, jak zacząć ćwiczyć czytanie nut w praktyce.

Nie próbuj zapamiętać wszystkiego podczas jednego czytania. Najpierw zrozum podstawy, a następnie stopniowo utrwalaj je podczas gry na instrumencie.

Jeżeli chcesz od razu wykonywać zadania na papierze, zapisz się po bezpłatny e-book „Nuty w 7 dni”. Dalszą część poradnika możesz czytać po jednym zagadnieniu.

Co to jest zapis nutowy?

Zapis nutowy to system symboli, dzięki któremu możemy zapisać między innymi wysokość dźwięków, ich długość, rytm, metrum, dynamikę oraz sposób wykonania utworu.

Nuta przekazuje nam więc co najmniej dwie bardzo ważne informacje:

• jaki dźwięk zagrać – określa to jej położenie na pięciolinii,
• jak długo go grać – określa to jej wartość rytmiczna.

To właśnie te dwa elementy warto opanować jako pierwsze.

Czym jest pięciolinia?

Pięciolinia składa się z pięciu poziomych linii oraz czterech przestrzeni pomiędzy nimi.

Nuty zapisujemy zarówno na liniach, jak i pomiędzy nimi. Im wyżej nuta znajduje się na pięciolinii, tym wyższy dźwięk oznacza.

Gdy zakres pięciolinii nie wystarcza, wykorzystuje się dodatkowe linie pomocnicze nad lub pod pięciolinią.

Samo położenie nuty nie wystarczy jednak do ustalenia jej nazwy. Musimy jeszcze wiedzieć, jaki klucz muzyczny znajduje się na początku pięciolinii.

Klucz wiolinowy i basowy – do czego służą?

Klucz muzyczny określa, jakie dźwięki odpowiadają poszczególnym miejscom na pięciolinii.

Dwa najczęściej spotykane klucze to:

• klucz wiolinowy G – używany przede wszystkim dla wyższych dźwięków,
• klucz basowy F – używany przede wszystkim dla niższych dźwięków.

Na pianinie zapis w kluczu wiolinowym najczęściej odpowiada prawej ręce, natomiast klucz basowy lewej. W muzyce akordeonowej również bardzo często spotkasz taki podział, chociaż sposób zapisu lewej ręki ma dodatkowo własne oznaczenia związane z basami i akordami.

Klucz wiolinowy

Klucz wiolinowy nazywamy również kluczem G, ponieważ wskazuje położenie dźwięku G. Jego charakterystyczna część otacza drugą linię pięciolinii.

Licząc od dołu, nuty znajdujące się na liniach mają kolejno nazwy:

E – G – H – D – F

Natomiast w polach pomiędzy liniami:

F – A – C – E

Nie musisz od razu zapamiętywać wszystkich tych pozycji. Dobrym punktem odniesienia jest kilka dobrze poznanych nut, od których później możesz liczyć kolejne dźwięki.

Klucz basowy

Klucz basowy nazywamy również kluczem F. Dwie charakterystyczne kropki znajdują się po obu stronach czwartej linii, na której leży dźwięk F.

Licząc od dołu, kolejne linie odpowiadają dźwiękom:

G – H – D – F – A

Natomiast pola pomiędzy nimi:

A – C – E – G

Jakie są nazwy dźwięków?

W polskim nazewnictwie podstawowe dźwięki zapisujemy:

C – D – E – F – G – A – H – C

Po ostatnim dźwięku układ zaczyna się ponownie w kolejnej oktawie.

Możesz spotkać również nazwy solmizacyjne:

do – re – mi – fa – sol – la – si – do

Uwaga na H i B

Tutaj początkujący bardzo często się mylą, szczególnie gdy korzystają z anglojęzycznych materiałów.

W polskim i niemieckim systemie nazewnictwa:

H = dźwięk naturalny H
B = H obniżone o pół tonu

Natomiast w anglojęzycznym systemie:

B = nasze H
B♭ = nasze B

Dlatego angielskie oznaczenie akordu B major oznacza po polsku H-dur, a B♭ major – B-dur.

Jak znaleźć dźwięk C na klawiaturze?

Na pianinie lub klawiaturze melodycznej akordeonu czarne klawisze występują w powtarzających się grupach po dwa i trzy.

Dźwięk C znajduje się bezpośrednio po lewej stronie grupy dwóch czarnych klawiszy.

Następnie kolejne białe klawisze to:

C – D – E – F – G – A – H – C

Ten układ powtarza się w kolejnych oktawach.

Jak czytać nuty z pięciolinii krok po kroku?

Gdy widzisz nutę, nie próbuj analizować całego zapisu jednocześnie. Zacznij od kilku prostych pytań.

1. Jaki jest klucz? – wiolinowy czy basowy?
2. Na której linii lub w którym polu znajduje się nuta?
3. Jaka jest nazwa tego dźwięku?
4. Jaką wartość rytmiczną ma nuta?
5. Czy występuje przy niej krzyżyk, bemol lub kasownik?
6. W jakim metrum znajduje się utwór?

W ten sposób skomplikowany zapis zaczynasz rozbijać na kilka prostych informacji.

Jak zbudowana jest nuta?

W zależności od wartości rytmicznej nuta może składać się z kilku elementów:

• główki,
• laseczki,
• chorągiewki albo belki łączącej kilka nut.

Wygląd nuty pomaga określić, jak długo powinna trwać.

Wartości nut – jak długo trwa nuta?

Podstawowe wartości rytmiczne tworzą bardzo logiczny system.

Wartość	Relacja
Cała nuta	4 ćwierćnuty
Półnuta	2 ćwierćnuty
Ćwierćnuta	2 ósemki
Ósemka	2 szesnastki
Szesnastka	połowa ósemki

Warto myśleć właśnie o wzajemnych proporcjach wartości, a nie zawsze przypisywać całej nucie „4 uderzenia”.

Przykładowo w metrum 4/4, gdy ćwierćnuta jest jednostką pulsu:

• cała nuta zajmuje 4 uderzenia,
• półnuta – 2 uderzenia,
• ćwierćnuta – 1 uderzenie,
• dwie ósemki mieszczą się w jednym takim uderzeniu.

To rozróżnienie jest ważne, ponieważ liczba uderzeń przypisana wartości zależy również od sposobu organizacji metrum.

Co oznacza metrum?

Metrum mówi nam, w jaki sposób muzyka została podzielona na takty.

Przykładowo zapis:

4/4

oznacza, że podstawowy takt zawiera cztery ćwierćnutowe jednostki.

Możemy więc liczyć:

1 – 2 – 3 – 4

W metrum 3/4 liczymy natomiast:

1 – 2 – 3

Dzięki metrum wiemy, jak wartości rytmiczne są uporządkowane w kolejnych taktach.

Jeżeli masz problem z utrzymaniem równego pulsu, przeczytaj również:

→ Jak ćwiczyć z metronomem?

Co oznacza kropka przy nucie?

Kropka znajdująca się po prawej stronie nuty wydłuża jej wartość o połowę.

Przykładowo:

• półnuta ma wartość 2 ćwierćnut,
• połowa jej wartości to 1 ćwierćnuta,
• półnuta z kropką ma więc wartość 3 ćwierćnut.

Podobnie ćwierćnuta z kropką trwa tyle co ćwierćnuta + ósemka.

Co to są pauzy?

W muzyce zapisujemy nie tylko dźwięki, ale również ciszę. Do tego służą pauzy.

Każdej podstawowej wartości nutowej odpowiada pauza o takiej samej długości:

• całej nucie – pauza całonutowa,
• półnucie – pauza półnutowa,
• ćwierćnucie – pauza ćwierćnutowa,
• ósemce – pauza ósemkowa,
• szesnastce – pauza szesnastkowa.

Pauza nie oznacza, że przestajemy liczyć rytm. Cisza również zajmuje określone miejsce w takcie.

Co oznaczają krzyżyki, bemole i kasowniki?

Znaki chromatyczne zmieniają wysokość zapisanego dźwięku.

• Krzyżyk ♯ – podwyższa dźwięk o pół tonu.
• Bemol ♭ – obniża dźwięk o pół tonu.
• Kasownik ♮ – przywraca naturalną wysokość dźwięku.
• Podwójny krzyżyk 𝄪 – podwyższa o dwa półtony.
• Podwójny bemol 𝄫 – obniża o dwa półtony.

Przykładowo:

F → Fis
D → Des
H → B

Jeżeli chcesz dokładnie zrozumieć, czym jest półton i dlaczego niektóre białe klawisze również dzieli tylko pół tonu, zobacz:

→ Czym jest półton i cały ton?

Jak długo działa znak chromatyczny?

Znak przygodny wpisany przed nutą obowiązuje zasadniczo do końca taktu dla tego samego dźwięku w tej samej oktawie, chyba że inny znak zmieni jego działanie. Nie należy mylić go ze znakiem przykluczowym.

Po kresce taktowej taki znak przygodny przestaje obowiązywać.

Inaczej działają znaki przykluczowe zapisane zaraz po kluczu. One obowiązują przez kolejne takty aż do zmiany tonacji lub oznaczenia.

Czym są znaki przykluczowe?

Znaki przykluczowe obejmują wskazane nazwy dźwięków we wszystkich oktawach. Jeden bemol B przy kluczu oznacza więc obniżenie H do B w każdej oktawie, o ile znak przygodny nie zmieni go w konkretnym miejscu.

Krzyżyki lub bemole mogą pojawiać się nie tylko bezpośrednio przed pojedynczą nutą. Często znajdują się również na początku pięciolinii, zaraz po kluczu.

To właśnie znaki przykluczowe. Informują między innymi, które dźwięki mają być regularnie podwyższane lub obniżane w danej tonacji.

Przykładowo gama D-dur wykorzystuje dwa krzyżyki: Fis i Cis.

Dlatego znajomość znaków chromatycznych szybko łączy się ze znajomością gam i tonacji.

→ Po co ćwiczyć gamy?

Krótkie ćwiczenie z czytania nut

W kluczu wiolinowym druga linia od dołu oznacza G. Jaki dźwięk zapiszesz w polu bezpośrednio nad nią, a jaki na następnej linii? Załóż, że nie ma znaków przykluczowych ani przygodnych.

Sprawdź odpowiedź

W polu nad drugą linią znajduje się A, a na trzeciej linii — H. Zagraj te dźwięki kolejno i porównaj kierunek zapisu z ruchem melodii.

Jak zacząć czytać nuty w praktyce?

Samo przeczytanie teorii nie sprawi jeszcze, że zaczniesz automatycznie rozpoznawać nuty. Tę umiejętność trzeba regularnie ćwiczyć.

Dobry początek wygląda tak:

1. Wybierz jeden klucz – na początku najlepiej ten, którego najczęściej używasz.
2. Naucz się kilku punktów orientacyjnych na pięciolinii.
3. Podpisuj nazwy nut na prostych przykładach.
4. Znajduj te same dźwięki na instrumencie.
5. Dodaj proste wartości rytmiczne.
6. Ćwicz kilka minut każdego dnia zamiast jednej długiej sesji raz na tydzień.

Dzięki temu z czasem przestajesz liczyć linie i zaczynasz rozpoznawać zapis coraz bardziej automatycznie.

Czy trzeba podpisywać nazwy wszystkich nut?

Na samym początku podpisywanie dźwięków może być bardzo pomocne. Pozwala połączyć trzy rzeczy:

położenie nuty → jej nazwę → odpowiedni klawisz

Nie warto jednak robić tego bez końca. Celem jest stopniowe przejście od podpisanych nut do bezpośredniego rozpoznawania dźwięku na pięciolinii.

Dlatego możesz najpierw wykonać ćwiczenie z podpisywaniem, a później spróbować rozwiązać podobny przykład bez żadnych podpowiedzi.

Najczęstsze błędy podczas nauki czytania nut

• Próba nauczenia się wszystkiego jednocześnie – najpierw wysokość dźwięku, później coraz więcej rytmu i symboli.
• Liczenie każdej nuty od C – warto zbudować kilka różnych punktów orientacyjnych.
• Podpisywanie nut przez wiele miesięcy – podpowiedzi powinny z czasem znikać.
• Ignorowanie rytmu – poprawna nazwa dźwięku to tylko część zapisu.
• Mylenie polskiego H z angielskim B.
• Nauka bez instrumentu – łącz zapis z konkretnym dźwiękiem i klawiszem.
• Zbyt szybkie czytanie – najpierw poprawność, później tempo.

Jak ćwiczyć czytanie nut szybciej?

Gdy znasz już pojedyncze nuty, zacznij patrzeć na zapis nie tylko jako zbiór osobnych punktów, ale również jako kierunek ruchu melodii.

Zwracaj uwagę, czy kolejny dźwięk:

• pozostaje na tej samej wysokości,
• idzie stopniowo w górę lub w dół,
• wykonuje większy skok.

Dzięki temu z czasem zaczniesz rozpoznawać nie tylko pojedyncze nuty, ale również całe układy i interwały.

Jak ćwiczyć czytanie nut na pianinie?

Na początku połącz położenie nuty z nazwą i klawiszem. Najpierw odczytaj kilka dźwięków prawej ręki w kluczu wiolinowym, potem osobno lewej w kluczu basowym. Dopiero później dodaj rytm i połącz krótki fragment obu pięciolinii. Nie zakładaj, że ten sam poziom na obu pięcioliniach oznacza tę samą nazwę — decyduje klucz.

Jeżeli chcesz uczyć się zapisu razem z grą na instrumencie, zobacz kurs Pianino od Podstaw.

Pobierz bezpłatny e-book „Nuty w 7 dni”

Jeżeli chcesz przejść przez podstawy czytania nut w uporządkowany sposób i od razu wykonywać ćwiczenia, przygotowałem bezpłatny e-book „Nuty w 7 dni”.

W środku znajdziesz między innymi:

• podstawy zapisu nutowego,
• klucz wiolinowy i basowy,
• wartości nut i pauz,
• pięciolinię i metrum,
• najważniejsze symbole muzyczne,
• ćwiczenia z rozpoznawania i podpisywania nut.

>>> Zobacz E-booka <<<

Podsumowanie

Czytanie nut nie polega na zapamiętaniu setek symboli naraz. Zacznij od pięciolinii i klucza, później naucz się rozpoznawać wysokość dźwięków, wartości rytmiczne, pauzy i metrum. Następnie dodaj znaki chromatyczne i coraz trudniejsze przykłady.

Najważniejsza jest regularna praktyka. Im częściej łączysz nutę na pięciolinii z jej nazwą i odpowiednim dźwiękiem na instrumencie, tym szybciej zapis zaczyna być dla Ciebie naturalny.

Jak zagrać „A ja mam kaca” Witka Muzyka Ulicy na akordeonie? To żywy utwór, który bardzo dobrze brzmi na akordeonie i pozwala przećwiczyć melodię, palcowanie, akompaniament oraz synchronizację obu rąk.

W tym poradniku znajdziesz tutorial wideo oraz 3-stronicowe nuty PDF na obie ręce. Opracowanie wykorzystuje przede wszystkim akordy F, B i C7, ale pojawia się w nim również ciekawa zmiana metrum pomiędzy 3/4 i 4/4.

Dlatego nie próbuj od razu grać całego utworu w docelowym tempie. Najpierw poznaj melodię, następnie przećwicz samą lewą rękę, a dopiero później połącz oba elementy.

A ja mam kaca – tutorial na akordeon

Najpierw obejrzyj cały materiał wideo. Zwróć uwagę przede wszystkim na palcowanie prawej ręki, rytm oraz sposób zmiany akompaniamentu pomiędzy poszczególnymi częściami utworu.

Przejdź do materiałów PDF ↓

Nie traktuj utworu jako jednego długiego fragmentu. Podziel go na części i ucz się każdej osobno. Dzięki temu znacznie łatwiej będzie Ci później utrzymać rytm i poprawnie połączyć obie ręce.

Jak nauczyć się „A ja mam kaca” krok po kroku?

1. Zacznij od melodii prawej ręki

Na początku całkowicie pomiń basy. Zagraj samą melodię i zwracaj uwagę na oznaczone palcowanie.

W przygotowanych przeze mnie nutach nad kolejnymi dźwiękami znajdziesz numery palców prawej ręki. Staraj się stosować ten sam układ przy każdym powtórzeniu.

Dzięki temu ręka szybciej zapamięta ruchy, a później łatwiej będzie Ci zwiększyć tempo bez przypadkowych zmian palcowania.

Jeżeli prawa ręka wymaga jeszcze dodatkowego treningu, zobacz:

→ 3 ćwiczenia na prawą rękę na akordeon

2. Zwróć uwagę na zmianę metrum

To jeden z ciekawszych elementów tego opracowania. Utwór nie jest zapisany od początku do końca w jednym metrum.

Pierwsza część pojawia się w 3/4, później przechodzimy do fragmentu w 4/4, a następnie ponownie wracamy do 3/4.

Dlatego nie warto uczyć się utworu wyłącznie „z pamięci palców”. Trzeba również świadomie czuć puls.

W 3/4 możesz liczyć:

RAZ – dwa – trzy | RAZ – dwa – trzy

Natomiast w 4/4:

RAZ – dwa – trzy – cztery

Najpierw przećwicz każdą część osobno. Następnie połącz je i zwróć uwagę na moment zmiany metrum.

3. Przećwicz lewą rękę osobno

Kiedy melodia jest już pewniejsza, odłóż na chwilę prawą rękę i przejdź do akompaniamentu.

W moim opracowaniu główną rolę odgrywają trzy akordy:

• F – F-dur,
• B – B-dur,
• C7 – C7.

Harmonicznie układ jest więc stosunkowo czytelny. Nie oznacza to jednak, że lewą rękę należy od razu grać szybko.

Najpierw zapamiętaj położenie trzech potrzebnych akordów i miejsca ich zmian. Dopiero później skup się na rytmie.

Jeżeli nadal szukasz przycisków lewej ręki, przeczytaj:

→ Basy w akordeonie – układ, palcowanie i techniki lewej ręki

4. Połącz obie ręce

Gdy prawa i lewa ręka działają już osobno, wybierz jeden krótki fragment i spróbuj zagrać go razem.

Nie zaczynaj od całych trzech stron nut. Najpierw połącz jeden lub dwa takty. Następnie dodawaj kolejne fragmenty.

Jeżeli podczas gry jedna ręka zaczyna wyprzedzać drugą, zwolnij. W razie potrzeby ponownie rozdziel ręce i przećwicz problematyczne miejsce osobno.

Pomocny będzie również poradnik:

→ 3 ćwiczenia na połączenie obu rąk na akordeonie

5. Dopiero później zwiększaj tempo

W nutach znajdziesz oznaczenie szybszego tempa, jednak podczas nauki nie musisz od razu próbować go osiągnąć.

Najpierw zadbaj o:

• prawidłowe dźwięki,
• stałe palcowanie,
• równe basowanie,
• pewne zmiany F, B i C7,
• poprawne przejście pomiędzy 3/4 i 4/4.

Dopiero gdy te elementy działają pewnie, zwiększaj tempo małymi krokami.

Dokładny sposób pracy z tempem znajdziesz tutaj:

→ Jak ćwiczyć z metronomem?

Jakie akordy występują w „A ja mam kaca”?

Oznaczenie B oznacza tutaj polskie B-dur, czyli B♭ major w zapisie anglosaskim. Nie jest to akord H-dur.

W przygotowanym przeze mnie opracowaniu wykorzystuję przede wszystkim F-dur, B-dur i C7.

To bardzo praktyczny układ harmoniczny, ponieważ trzy akordy wystarczają tutaj do zbudowania dużej części akompaniamentu.

F – B – C7

Dzięki niewielkiej liczbie akordów możesz mocniej skupić się na rytmie i synchronizacji obu rąk zamiast ciągle szukać nowych przycisków.

Jeżeli chcesz lepiej rozumieć, skąd biorą się takie zależności pomiędzy akordami, zobacz:

→ Jak grać akordami na akordeonie?

Co warto przećwiczyć szczególnie w lewej ręce?

W tym utworze ważna jest nie tylko znajomość trzech akordów. Liczy się również sposób prowadzenia rytmu.

Podczas ćwiczenia zwróć uwagę na:

• równy puls,
• pewne przejścia pomiędzy F, B i C7,
• zmianę schematu przy przejściu do innego metrum,
• kontrolę głośności lewej ręki,
• brak przypadkowego przyspieszania.

Najpierw zagraj prostą wersję dokładnie. Z czasem możesz zacząć wzbogacać akompaniament o dodatkowe basy oraz przejścia.

Więcej sposobów pracy lewej ręki pokazuję tutaj:

→ Basowanie na akordeonie – 3 sposoby gry lewą ręką

Jak nadać utworowi biesiadny charakter?

Kiedy potrafisz już poprawnie zagrać nuty, skup się na charakterze wykonania. Utwór powinien brzmieć rytmicznie i energicznie, ale nie oznacza to grania wszystkiego maksymalnie głośno i szybko.

Popracuj przede wszystkim nad:

• wyraźnym rytmem lewej ręki,
• czytelną melodią,
• płynnym prowadzeniem miecha,
• kontrolowaną dynamiką,
• pewnym wejściem w kolejne części utworu.

Prawa ręka powinna prowadzić melodię, natomiast basy mają stworzyć pod nią rytmiczną i harmoniczną podstawę.

A ja mam kaca – nuty na akordeon PDF

Do tutorialu przygotowałem 3-stronicowe nuty na obie ręce.

W materiale znajdziesz:

• pełny zapis melodii prawej ręki,
• oznaczone palcowanie,
• zapis lewej ręki,
• akordy F, B i C7,
• fragmenty w metrum 3/4 i 4/4,
• tekst pod linią melodyczną.

→ Pobierz nuty „A ja mam kaca” PDF

Kim był Witek Muzyk Ulicy?

Witek Muzyk Ulicy, czyli Witold Mikołajczuk, zasłynął jako muzyk grający własne utwory między innymi na ulicach Warszawy.

Co ciekawe, sam opowiadał, że na akordeonie nauczył się grać dopiero jako dorosły. Zamiast ograniczać się do wykonywania cudzych piosenek, zaczął tworzyć własne melodie i teksty.

„A ja mam kaca” jest właśnie jednym z utworów kojarzonych z jego charakterystycznym, bezpośrednim stylem.

Naucz się kolejnych utworów biesiadnych

Po opanowaniu „A ja mam kaca” możesz przejść do innych tutoriali:

• #9 Czerwone Jagody na akordeonie
  
• #8 Hej Wesele na akordeonie
  
• #5 Sto lat na akordeonie
  
• → Zobacz wszystkie utwory biesiadne na akordeon
  

Chcesz przećwiczyć grę obiema rękami krok po kroku?

Zobacz moje bezpłatne szkolenie na akordeon i naucz się ze mną utworu „Szła dzieweczka do laseczka”.

Na szkoleniu pokazuję dokładnie, jak pracować nad utworem etapami — od osobnego przygotowania obu rąk aż do pełnego wykonania.

• przygotujesz osobno lewą i prawą rękę,
• zobaczysz, jak ćwiczyć trudniejsze fragmenty,
• nauczysz się stopniowo łączyć obie ręce,
• dodasz proste akordy i przejście na basach,
• przejdziesz od wolnego ćwiczenia do pełnego wykonania.

Do szkolenia otrzymasz również nuty PDF do pobrania.

ODBIERAM BEZPŁATNE SZKOLENIE

Szkolenie jest bezpłatne. Dostęp otrzymasz na podany adres e-mail.

Podsumowanie

„A ja mam kaca” to ciekawy materiał do ćwiczenia palcowania, rytmu, zmian akordów oraz synchronizacji obu rąk.

Najpierw opanuj melodię, następnie osobno przećwicz akompaniament F, B i C7. Dopiero później połącz obie ręce i zwróć szczególną uwagę na zmianę metrum pomiędzy częściami utworu. Gdy całość będzie już pewna, możesz zwiększać tempo i pracować nad bardziej biesiadnym charakterem wykonania.